ap-uni pracownia rzemiosł różnych

Herbata rzeczywiście jest moim ulubionym napojem. W ciągu dnia nawet nie jestem w stanie policzyć ile filiżanek tego cudownego napoju wypije. Kiedy mój mąż bardzo coś chce ode mnie uzyskać, to obiecuje: "Jutro cały dzień będę Ci robił herbatkę." No i to działa. Kiedy w zeszłym roku byliśmy na wakacjach na Sardynii, mieszkaliśmy u znajomych Sardów. Upał był nieprzeciętny ale po dwóch dniach pobytu stwierdziłam, że najbardziej to mi brakuje gorącej herbaty. Któregoś dnia odwiedziliśmy rodzinę naszych gospodarzy. Na pytanie: "Czego się napijecie?" odpowiedziałam, że herbatę. Nasz znajomy od razu wytłumaczył, że jesteśmy Polakami (w domyśle - dlatego takie dziwne zachcianki mamy). Wracając do dnia dzisiejszego to właśnie zrobiłam "TEA HOUSE". Właściwie to domek ten zrobił mąż a ja tylko pomalowałam i wykonałam szyld. Pozdrawiam Was gorąco i życzę smacznej herbatki.

Jakiś czas temu chwaliłam się moimi ciasteczkami. Wczoraj znowu upiekłam "apuńki" i tym razem wpadłam na "genialny" pomysł, no bo skoro "apuńki" to firmowe ciasteczka, to powinny też mieć firmowe opakowanie..... no i zrealizowałam ten zwariowany pomysł. Uszyłam pojemnik. Musiałam pośpieszyć się z robieniem zdjęć, bo ciasteczka znikały w piorunującym tempie. Z dwóch pełnych, dużych misek uratowałam ich tylko tyle. Do ciasteczek uwielbiam owocową herbatkę z odrobiną imbiru i świeżymi listkami mięty.

Pewnego dnia, wczesną wiosną, będąc w jednym z tych wielkich hipermarketów, do których bardzo nie lubię jeździć, zobaczyłam nasiona rukoli. Pomyślałam sobie: ....aaa wysieję sobie... aaa czemu nie? No i kupiłam nasiona. Wysiałam do doniczki i czekałam z odrobiną emocji - co z tego wyrośnie? ...A rukola sobie rosła i wyrosła na parapecie okna kuchennego na całkiem dorodną. ..... a, że bardzo mi smakowała, więc dodawałam ją wszędzie, gdzie tylko się dało. Był jednak pewien problem. Za żadne skarby świata nie mogłam zapamiętać jak to zielsko się nazywa. Kiedy chciałam np. zapytać męża czy dodać mu ją do sałatki, pytałam: Czy dodać Ci to coś do sałatki? On już wiedział o co chodzi, ale nie pomniejszało to mojego odczucia pewnej ułomności. No bo przecież jak można nie zapamiętać jednego, prostego słowa -"rukola"?! Postanowiłam więc coś z tym zrobić, bo tak dłużej być nie mogło. Wpadłam na genialny pomysł zrobienia sobie tabliczki z nazwą rukoli i wtedy będę mogła ukradkiem sp...

Candy rozstrzygnięte. Tym razem postanowiłam zmienić sposób losowania. Zaangażowałam w to moją mamę, zupełnie nieświadomą w temacie. Mianowicie zadzwoniłam do niej i poprosiłam, żeby wymieniła jakąś liczbę z zakresu od 1 do 35, tyle bowiem było komentarzy. Moja mama zupełnie bez wahania powiedziała: 21 .....a jako dwudziesta pierwsza pod moim postem wpisała się: NELA i to do Niej poleci ten oto ptaszek Neli gratuluję wygrania CANDY, ale przede wszystkim gratuluję zostania szczęśliwą mamą!!! Nelu, prześlij swój adres na: apuni@wp.pl Jeszcze raz dziękuję wszystkim za udział w zabawie i zapowiadam, że następne CANDY już wkrótce ponieważ zbliża się setny post mojego bloga. Pozdrawiam wszystkich serdecznie.

Wyrobów z drewna ciąg dalszy. Dawno już mąż nie wyciął mi z drewna żadnych aniołków. Postanowiłam więc zmobilizować go do tego. Ponieważ ostatnio jestem na etapie bielonego drewna, więc powstał taki oto aniołek na ścianę. Wszystkie aniołki jakie do tej pory wisiały u nas w domu po krótkim czasie okazywały się aniołkami przechodnimi. Za każdym razem znalazł się ktoś, komu się spodobały i znikały ze ściany. Być może i z tym będzie tak samo, ale to nic, wtedy zrobię sobie następnego. Dla mnie to sama przyjemność. Przy okazji poszukiwania drewna na aniołka mąż znalazł świecznik, który kiedyś mi przygotował a potem o nim słuch zaginął. Efekt końcowy mojej pracy wygląda tak..... ...a to druga strona świecznika. Mam nadzieję, że i Wam się spodobają. Dziękuję również za wszystkie komentarze. To miło wiedzieć co myślicie o tym, co robię, bo to mobilizuje do dalszej pracy i dalszego tworzenia.

Dosyć dawno temu powstały takie oto cztery aniołki. Wczoraj mąż wrócił wieczorem do domu z gałązką kwitnącego drzewa. Zauroczyła mnie ta cudowna biel tych kwiatków i oczywiście musiałam zrobić kilka zdjęć. Ponieważ ostał mi się tylko jeden z tych aniołków postawiłam go pośród tych kwiatków. Te złożone ręce nie są moją pracą. Są dla mnie bardzo wymownym symbolem. Nie zawsze jesteśmy w stanie pomóc innym ale zawsze możemy zanieść swoje westchnienia i prośby ku górze pamiętając o tym, że "nadzieja nie zawodzi". Wiele z nas przeżywa ostatnio różne troski. Przedwczoraj dostałam bardzo smutny email, który skłonił mnie do napisania tych kilku zdań.

Ostatnio zabrałam się za porządki w moich szpargałach. Znalazłam między innymi tacę, która bezużytecznie przeleżała sobie dobrych kilka lat. Wyglądała okropnie więc postanowiłam coś z tym zrobić. Teraz wygląda tak.... Aż miło było podać na niej kawę z bitą śmietanką i truskaweczki. Truskaweczki były dla mnie, jestem bowiem truskawkoholiczką.